?

Log in

And the more I think about it, the sicker I feel about this world

Mar. 17th, 2008 | 08:16 pm
music: Tiësto - clublife

You were. A long time ago. Innocent. Shy.

Friendly.

I have known you have changed. That it was a full eclipse. And that it was unrevokeable. I hated the fact but could live with it - just the way it goes. However, I foresaw, though hoped it would only be misguided despair, what would follow, and found truth in your implicit suggestions.

How you now have a 'far more exciting, and for more rewarding' job besides your everyday job..

Fuck you.
Fuck my past.
Fuck this world.
Fuck this whole shitpiece of irony.

Link | Leave a comment {1} | Share


The distillation of stress, uncertainty and self-sympathy

Mar. 6th, 2008 | 04:23 pm

I've done it. Again. Compliments. Fuck it.

How long before I'll see, or sink so deep where karma cannot retrieve me anymore?

Link | Leave a comment | Share


Accomplishment

Feb. 24th, 2008 | 07:13 am

Jij, GvdE tentamen. 8,5. Ship it!

Link | Leave a comment | Share


Anger ravagement

Feb. 17th, 2008 | 09:26 pm
mood: determined

Jij, GvdE Tentamen. T-minus 11,5 uur. The deathmatch is on.

Link | Leave a comment | Share


Nog steeds op het netvlies gebrand..

Feb. 4th, 2008 | 11:08 pm

Het was weer even zo als vroegâh. Maandagochtend vroeg opstaan om met mijn vader mee te kunnen rijden naar Groningen om vanaf daar naar mijn faculteit te gaan, zoals ik dat de anderhalf jaar dat ik nog tijdens mijn studie thuiswoonde had gedaan. Mijn vader was jarig geweest, en het werd een gezellige zondagavond tot na middernacht. Doch, 7 Uhr aufstehen ja!

'S ochtends dus snel even alles inpakken, even de regionale krant nog doornemen om te genieten van het getier op Bossen (scheidsrechter die ervoor gezorgd heeft dat FC Groningen nu nog 5es staat in plaats van 4e - ja, FUSSBALL JA) en dan op weg.

We waren net een kilometer of wat het dorp uit toen mijn vader vooruit wees. "Kijk, hertjes!" En ja, twee herten stoven over het veld, in de richting van de weg. Er reed nog een auto voor ons die er gevaarlijk dichtbij leek te zijn, maar aangezien die geen enkel teken van afremmen gaf, concludeerde ik dat ik me vergiste in de diepte.

Niet dus.

Een van de herten werd aangereden en veranderde van een gallant voortspringende gazelle naar een soortement bruin propje papier met poten hulpeloos rondzwaaiend, dat als een scheermes plat tegen het wegdek aan de wegberm in crashte. Het is een beeld dat nu nog, tijdens het schrijven, levendig op mijn netvlies staat. Natuurlijk, het is in een split second voorbij en voor ik het door had waren wij ook al langs de plek des onheils gereden. Maar dit vergeet je niet.

"Hij remde niet eens" hoor ik naast mij verontwaardigd brommen - mijn observatie en verontwaardiging ondersteunend. Hij moet gevoeld hebben wat ik voelde toen - een prachtstuk van de natuur is om zeep geholpen door het lelijke eendje. En niet zomaar om zeep, nee, een meest gruwelijke manier van sterven: door onachtzaamheid, niet vol geraakt maar op de zijkant, niet op slag dood maar zwaargewond moeten doodbloeden.

"Oh, kijk, dat is nu nog wel een goed teken, hij gaat keren en toch nog even terug" zei ik toen ik zag dat de betreffende auto voor ons een zijweg half insloeg en draaide. Weer zat ik verkeerd. "Ha, hij gaat kijken of ie nog deuken in de auto heeft!" Ik gromde. "Ik hoop dat het een beste is.."

Op zo'n moment slaat pure woede je tegen je borst. Het is niet zo'n beest dat door jouw toedoen op sterven ligt, nee, oh wee als dat verrekte beest je ook nog geld kost door zo'n deuk!

Het zijn dat soort momenten dat je gevoelsmatig snelrecht wil toepassen, planken en touw klaarlegt om de beste man op 3 hoog op te knopen. Gelukkig besefte ik al snel weer dat dit soort ideeën je niks beter maken dan zo'n persoon zelf, en je boven gevoelens van retaliatie plaatsen een kenmerk is van een van de weinige manier om je als beschaafd mens te verheffen. Het maakt plaats voor medelijden: voor die man, geobsedeerd door zijn doelen, die tussendoor niet meer de ware schoonheid die tussen dingen verborgen zit op te merken.

Link | Leave a comment {1} | Share


Een scribbletje :)

Feb. 1st, 2008 | 11:52 pm
mood: amused amused

"Hier, vraag die meneer maar, dan weet je het."
"Nee. Ah nee, doe niet zo gek!"
Met een bedrukte glimlach keek ik weer opzij naar een moeder en een nu enigszins beblosd meisje die net als ik aan het kijken waren naar koptelefoons. Ik had reeds wat op het oog, niet al te duur, een kabel van 5 meter, perfect cadeau voor mijn vader. Uiteraard draalde ik echter, belde mijn moeder om zeker te weten dat dit iets zou kunnen zijn voor hem, terwijl zij door de niet bepaald briljant geënsceneerde wereld van de Mediamarkt dartelde met twee koptelefoons. De geluidskwaliteit was overduidelijk niet het enige wat telde.
Keuze 1 was wit, prima kleurend bij haar wit-beige halflange jas - maar enigszins verstorend bij haar donkerbruine haar. Alsof de jas nog een extra element kreeg dat het totaal niet nodig had, alsof het contrast tussen jas en haar de schuld van een niet bestaand gemis in de schoenen geschoven kreeg. Keuze 2 was een ietwat slick, maar net zwart design waarbij kop en oren geleidelijk in elkaar overliepen.
Na een mooie doos van mijn eigen onbetwijfelbare koptelefoon uitgezocht te hebben, liep ik langs hen en vroeg, net nadat ik hen gepasseerd was, of ze eruit kwamen. We keken elkaar even aan. Ze had mooie ogen, maar met name opvallend was haar stem, hoger en zachter dan ik verwachte, alsof ze was aangedaan door een continue verlegenheid.
"Nee! Hier, beoordeel jij het eens, dan weten we het ook objectief!" Met een vastberaden blik, alsof het plots een ingenieus idee was dat haar en haar alleen had bevangen. Ik besloot meteen kritische vragen met betrekking tot de bewering dat mijn mening objectief zou zijn, en dat objectieve meningen een hogere achting verdienen dan de subjectieve, achter me te houden.
Ze hulde zich nogmaals in beide groot uitgevallen oorwarmers, die ik vanuit mijn ooghoeken natuurlijk allang haar hoofd had zien sieren. Vervolgens probeerde ik zo goed mogelijk te twijfelen.
"Nou?"
"Hmmz. Nou ja, die witte kleurt wel leuk bij je jas."
"Ja, klopt, maar ja, die jas.. Past het zonder die jas?"
De twijfel had mij nog even in bezit, maar nu gaf ik me over.
"Ehm..laat me eens weten: heb je een vriendje?"
Ze keek raar op en haar ogen verrieden een speciaal soort verontwaardiging, alsof ze voelde dat er een jacht op haar geopend werd voor ze tijd had weg te sprinten.
"Oh nee, nee! Haha, nee niet zo! Nee laat ik het anders vragen. Heb je een beste vriendin, of vriend?" (Waarom is het in deze situaties altijd zo noodzakelijk op te warmen en die bekende gloed op je wangen te krijgen, terwijl alles perfect volgens plan verloopt?)
Met nog steeds een licht spoor van verontwaardiging knikte ze.
"Welke zou zij het mooiste vinden, denk je? Welke stijl?"
Ik had geluk - haar beste vriendin had klaarblijkelijk inderdaad een uitgesproken mening die zij kende, en ze bracht de witte naar voren.
"Oké, dan moet je de andere kiezen. Laat haar iets anders zien dan wat in haar verwachting past. Hoe dat ook kan schitteren. Hoe dat wat anders is, ook mooi kan zijn. Want het is jouw keuze, jouw ding. Uiteindelijk kan alles mooi zijn - zolang je te weten komt ervan te kunnen houden."

Ik glimlachte nog eenmaal weer naar haar, draaide me toen langzaam om en liep richting de kassa's. Nog net kon ik zien dat ze de witte koptelefoon teruglegde - goede keuze, de trendy kleur was toch als een kooi om haar bruinzwarte haardos heen. Sorry, dacht ik nog, maar tegelijkertijd dat er niks voor was om een verontschuldiging te rechtvaardigen, sterker nog, een soort trots dat ik alleen lijk te kennen.
Dit zijn die unieke momenten waarop filosofie mijn ware liefde is.

Link | Leave a comment | Share


Last resort

Jan. 3rd, 2008 | 10:26 pm

I shall fight this corruption to the bitter end.

Link | Leave a comment | Share


Volg mijn avonturen voor en in Italië!

Aug. 30th, 2007 | 03:44 am

whytefyrepaladin.blogspot.com :)

Link | Leave a comment | Share


Sense and intimacy

Aug. 22nd, 2007 | 12:40 am
mood: contemplative contemplative
music: Soof - Amélie

Uitgeschakelde gedachten brengen nimmer hoop noch pijn. Voor zover ze te ontwijken vallen ontwijken ze slechts elke poging tot gelukkig zijn. Een karikatuur geschetst, vallend onder stenen gras; waarheid onbesproken, gespleten in licht van liegend glas. Kets het obstakel af, voor het door niet te helen harten breekt en zwijg - texturen bieden houvast dat te vluchtig in het niets verdwijnt.

Salvador..

Link | Leave a comment | Share


No I don't wanna create a mystery

Aug. 21st, 2007 | 01:45 am

Lowlands was zooooooo gaaf.

Nu slapen. Ritme kweken. Livin like livin was meant to be - in circles.

Link | Leave a comment | Share