?

Log in

Een scribbletje :)

« previous entry | next entry »
Feb. 1st, 2008 | 11:52 pm
mood: amused amused

"Hier, vraag die meneer maar, dan weet je het."
"Nee. Ah nee, doe niet zo gek!"
Met een bedrukte glimlach keek ik weer opzij naar een moeder en een nu enigszins beblosd meisje die net als ik aan het kijken waren naar koptelefoons. Ik had reeds wat op het oog, niet al te duur, een kabel van 5 meter, perfect cadeau voor mijn vader. Uiteraard draalde ik echter, belde mijn moeder om zeker te weten dat dit iets zou kunnen zijn voor hem, terwijl zij door de niet bepaald briljant geënsceneerde wereld van de Mediamarkt dartelde met twee koptelefoons. De geluidskwaliteit was overduidelijk niet het enige wat telde.
Keuze 1 was wit, prima kleurend bij haar wit-beige halflange jas - maar enigszins verstorend bij haar donkerbruine haar. Alsof de jas nog een extra element kreeg dat het totaal niet nodig had, alsof het contrast tussen jas en haar de schuld van een niet bestaand gemis in de schoenen geschoven kreeg. Keuze 2 was een ietwat slick, maar net zwart design waarbij kop en oren geleidelijk in elkaar overliepen.
Na een mooie doos van mijn eigen onbetwijfelbare koptelefoon uitgezocht te hebben, liep ik langs hen en vroeg, net nadat ik hen gepasseerd was, of ze eruit kwamen. We keken elkaar even aan. Ze had mooie ogen, maar met name opvallend was haar stem, hoger en zachter dan ik verwachte, alsof ze was aangedaan door een continue verlegenheid.
"Nee! Hier, beoordeel jij het eens, dan weten we het ook objectief!" Met een vastberaden blik, alsof het plots een ingenieus idee was dat haar en haar alleen had bevangen. Ik besloot meteen kritische vragen met betrekking tot de bewering dat mijn mening objectief zou zijn, en dat objectieve meningen een hogere achting verdienen dan de subjectieve, achter me te houden.
Ze hulde zich nogmaals in beide groot uitgevallen oorwarmers, die ik vanuit mijn ooghoeken natuurlijk allang haar hoofd had zien sieren. Vervolgens probeerde ik zo goed mogelijk te twijfelen.
"Nou?"
"Hmmz. Nou ja, die witte kleurt wel leuk bij je jas."
"Ja, klopt, maar ja, die jas.. Past het zonder die jas?"
De twijfel had mij nog even in bezit, maar nu gaf ik me over.
"Ehm..laat me eens weten: heb je een vriendje?"
Ze keek raar op en haar ogen verrieden een speciaal soort verontwaardiging, alsof ze voelde dat er een jacht op haar geopend werd voor ze tijd had weg te sprinten.
"Oh nee, nee! Haha, nee niet zo! Nee laat ik het anders vragen. Heb je een beste vriendin, of vriend?" (Waarom is het in deze situaties altijd zo noodzakelijk op te warmen en die bekende gloed op je wangen te krijgen, terwijl alles perfect volgens plan verloopt?)
Met nog steeds een licht spoor van verontwaardiging knikte ze.
"Welke zou zij het mooiste vinden, denk je? Welke stijl?"
Ik had geluk - haar beste vriendin had klaarblijkelijk inderdaad een uitgesproken mening die zij kende, en ze bracht de witte naar voren.
"Oké, dan moet je de andere kiezen. Laat haar iets anders zien dan wat in haar verwachting past. Hoe dat ook kan schitteren. Hoe dat wat anders is, ook mooi kan zijn. Want het is jouw keuze, jouw ding. Uiteindelijk kan alles mooi zijn - zolang je te weten komt ervan te kunnen houden."

Ik glimlachte nog eenmaal weer naar haar, draaide me toen langzaam om en liep richting de kassa's. Nog net kon ik zien dat ze de witte koptelefoon teruglegde - goede keuze, de trendy kleur was toch als een kooi om haar bruinzwarte haardos heen. Sorry, dacht ik nog, maar tegelijkertijd dat er niks voor was om een verontschuldiging te rechtvaardigen, sterker nog, een soort trots dat ik alleen lijk te kennen.
Dit zijn die unieke momenten waarop filosofie mijn ware liefde is.

Link | Leave a comment | Share


Comments {0}