?

Log in

Nog steeds op het netvlies gebrand..

« previous entry | next entry »
Feb. 4th, 2008 | 11:08 pm

Het was weer even zo als vroegâh. Maandagochtend vroeg opstaan om met mijn vader mee te kunnen rijden naar Groningen om vanaf daar naar mijn faculteit te gaan, zoals ik dat de anderhalf jaar dat ik nog tijdens mijn studie thuiswoonde had gedaan. Mijn vader was jarig geweest, en het werd een gezellige zondagavond tot na middernacht. Doch, 7 Uhr aufstehen ja!

'S ochtends dus snel even alles inpakken, even de regionale krant nog doornemen om te genieten van het getier op Bossen (scheidsrechter die ervoor gezorgd heeft dat FC Groningen nu nog 5es staat in plaats van 4e - ja, FUSSBALL JA) en dan op weg.

We waren net een kilometer of wat het dorp uit toen mijn vader vooruit wees. "Kijk, hertjes!" En ja, twee herten stoven over het veld, in de richting van de weg. Er reed nog een auto voor ons die er gevaarlijk dichtbij leek te zijn, maar aangezien die geen enkel teken van afremmen gaf, concludeerde ik dat ik me vergiste in de diepte.

Niet dus.

Een van de herten werd aangereden en veranderde van een gallant voortspringende gazelle naar een soortement bruin propje papier met poten hulpeloos rondzwaaiend, dat als een scheermes plat tegen het wegdek aan de wegberm in crashte. Het is een beeld dat nu nog, tijdens het schrijven, levendig op mijn netvlies staat. Natuurlijk, het is in een split second voorbij en voor ik het door had waren wij ook al langs de plek des onheils gereden. Maar dit vergeet je niet.

"Hij remde niet eens" hoor ik naast mij verontwaardigd brommen - mijn observatie en verontwaardiging ondersteunend. Hij moet gevoeld hebben wat ik voelde toen - een prachtstuk van de natuur is om zeep geholpen door het lelijke eendje. En niet zomaar om zeep, nee, een meest gruwelijke manier van sterven: door onachtzaamheid, niet vol geraakt maar op de zijkant, niet op slag dood maar zwaargewond moeten doodbloeden.

"Oh, kijk, dat is nu nog wel een goed teken, hij gaat keren en toch nog even terug" zei ik toen ik zag dat de betreffende auto voor ons een zijweg half insloeg en draaide. Weer zat ik verkeerd. "Ha, hij gaat kijken of ie nog deuken in de auto heeft!" Ik gromde. "Ik hoop dat het een beste is.."

Op zo'n moment slaat pure woede je tegen je borst. Het is niet zo'n beest dat door jouw toedoen op sterven ligt, nee, oh wee als dat verrekte beest je ook nog geld kost door zo'n deuk!

Het zijn dat soort momenten dat je gevoelsmatig snelrecht wil toepassen, planken en touw klaarlegt om de beste man op 3 hoog op te knopen. Gelukkig besefte ik al snel weer dat dit soort ideeën je niks beter maken dan zo'n persoon zelf, en je boven gevoelens van retaliatie plaatsen een kenmerk is van een van de weinige manier om je als beschaafd mens te verheffen. Het maakt plaats voor medelijden: voor die man, geobsedeerd door zijn doelen, die tussendoor niet meer de ware schoonheid die tussen dingen verborgen zit op te merken.

Link | Leave a comment | Share


Comments {1}

boutje

From: anonymous
Date: Feb. 4th, 2008 10:50 pm (UTC)
Link


Dus hij keerde niet eens terug om dat boutje naar de poelier te brengen?

Reply | Thread